در برنامه‌ی هفت مطرح شد:

ما ظرفیت ساخت فیلم سیاسی را نداریم

ما ظرفیت ساخت فیلم سیاسی را نداریم
برنامه‌ی سینمایی «هفت» پنجم آذرماه به بهانه‌ی فیلم‌های روی پرده‌ی «سیانور» و «یتیم‌خانه‌ی ایران» در میزگردی با حضور مهدی کرم‌پور و مهدی آذرپندار به سینمای سیاسی در ایران پرداخت.

به گزارش فیلم‌نت نیوز؛ مهدی کرم‌پور در شروع میزگرد این هفته‌ی برنامه‌ی «هفت» درباره‌ی تعریف سینمای سیاسی گفت: «وقتی از سینمای سیاسی صحبت می‌کنیم، در واقع درباره‌ی نقد قدرت صحبت می‌کنیم. به یاد ندارم در تاریخ سینمای ایران هیچ‌وقت فرصت و اجازه‌ی  نقد حاکمیت داده شده باشد. هرچند سینمای پروپاگاندا برای تبلیغ سیاست‌های حاکمیت وجود داشته و در طرف مقابل هم سینمایی که کارش فقط غر زدن بوده، بوده است.»

آذرپندار ضمن تایید این گفته‌ی کرم‌پور گفت: «این مساله دلایل عمده‌ای دارد که یک بخش به حکومت و سیاست‌های حاکمیتی مربوط می‌شود و بخش دیگر آن به جشنواره‌ها‌ی خارجی و سیاست مدیران سینمایی مستقر مربوط است. فیلمسازها اهل دردسر نیستند و فیلم خود را فیلم جشنواره‌پسند، شاعرانه و لطیف تعبیر می‌کنند. جشنواره‌های خارجی هم به آن دسته از فیلم‌های سیاسی استقبال نشان می‌دهند که مانند فیلم‌های جعفر پناهی اساسا فیلم اجتماعی هستند و چند تکه‌ی سیاسی در آن‌ها گنجانده شده است. از طرف دیگر سیستم فرهنگی ما ظرفیت ساخت فیلم سیاسی ندارد. بهروز شعیبی با جنس تولیدات قبلی خود نشان می‌دهد سینمای اخلاقی و دینی را بلد است. اما وقتی یک فیلم سیاسی مثل «سیانور» می‌سازد از سوی اکثر محافل سینمایی طرد می‌شود. به طور کلی به این جنس فیلم‌ها توجهی نمی‌شود.»

آذرپندار  همچنین به تفاوت نگاه دولت‌ها به سوژه‌های سیاسی اشاره کرد: «بررسی جشنواره‌‌های سی‌ و سی‌وچهارم نشان می‌دهد نگاه دولت‌ها به سوژه‌های سیاسی متفاوت است. مثلا در جشنواره‌ی گذشته فیلم «بادیگارد» که تا اندازه‌ای فیلم سیاسی محسوب می‌شود از طرف هیئت داوران نادیده گرفته می‌شود.»

کرم‌پور نیز در میان صحبت‌هایش درباره‌ی مقایسه‌ی وضعیت ممیزی در دولت‌های پیشین و کنونی گفت: «نشان داده شد ظرفیت دولت آقای احمدی‌نژاد در برخی زمینه‌ها بیشتر است. حداقل مدیران سینمایی او این را نشان دادند.»

مهدی آذرپندار ضمن تایید این گفته اضافه کرد: «در دولت قبل فیلم‌های سیاسی متعددی ساخته شد و حتی تصویر احمدی‌نژاد در گورستان در یکی از فیلم‌ها نشان داده شد. اما سانسور در جریان روشنفکری بیشتر است. من تجربه‌ی مواجهه بازیگرانی را دارم که با فیلمنامه‌ی من مشکلی ندارند اما بعد از صحبت با دیگران به ناگهان روز تولید شانه خالی می‌کنند. این شدت از سانسور که در حین تولید مانع از بازی بازیگر شوند عجیب است و فقط و فقط مخصوص نظام‌های در حال فروپاشی است. امروز جریان روشنفکری در حال نابودی است که دست به چنین کارهایی می‌زند. فشار از طرف کسانی است که اسم خودشان را سینماگر گذاشته‌اند.»

کارگردان فیلم «پل چوبی» در این رابطه گفت: «متاسفانه فضای دوقطبی در کشور داریم. سینمای سیاسی آسیبی دارد که می‌تواند آن را از عمق به سطح ببرد. فیلمسازی که فیلم سیاسی می‌سازد با کمی لرزیدن ممکن است به دام فیلم پروپاگاندا بیفتد. یک مرزی در این بین دارد. امروز در تاکسی تحلیل‌های عمیق‌تری از سوی عموم مردم درباره‌ی مسائل سیاسی می‌شنوید، اما وقتی به عرصه‌ی سینما می‌آید این فضای دوقطبی حرف فیلم را قیچی می‌کند. نادیده گرفته شدن «سیانور» از جشنواره‌ها ممکن است ناشی از سلیقه‌ی داوران باشد. من این را قبول ندارم. در همان جشنواره‌ به فیلم «امکان مینا» توجه می‌شود و در رشته‌های مختلف کاندیدا می‌شود.»

افخمی که مجری این میزگرد بود اشاره کرد: «نادیده گرفته شدن فیلم‌‌های سیاسی و دخالت دست‌های پشت پرده‌ درباره‌ی این فیلم‌ها قابل انکار نیست. برخی دلایل نظیر دیر رسیدن فیلم به دبیرخانه‌ی جشنواره برای کنار گذاشتن فیلم‌ها، بیشتر بهانه است. این اتفاق برای فیلم من نیز رخ داد. کسی که از جریان طرفدار و حامیان دولت فعلی است فیلمی درباره‌ی یک مسئله‌ی سیاسی می‌سازد که در بسیاری از رشته‌ها کاندید می‌شود و کسی که این نزدیکی را ندارد فیلم بهترش کنار گذاشته می‌شود. این بیشتر تائیدکننده‌ی این تئوری است که برخی نگاه‌ها و مسائل بایکوت می‌شوند.»

کرم‌پور در ادامه به نقش فضای سیاسی کشور در استقبال از یک فیلم سیاسی اشاره و بیان کرد: «در سال‌هایی فضای کشور ملتهب است و فیلم‌هایی ساخته می‌شود که مورد استقبال مردم قرار می‌گیرد. احتمال دارد نمایش مجدد آن‌ها در حال حاضر حتی مورد استقبال کسی قرار نگیرد. مثلا فیلم‌های محسن مخملباف در دوره‌ای مورد استقبال زیادی قرار می‌گرفت که اگر آن‌ها را الان ببینید، می‌گویید این چه فیلم‌های بدی بودند که استقبال می‌شدند.»

آذرپندار در ادامه به ضرورت شفاف بودن موضع سیاسی فیلمساز اشاره کرد: «ما کسی مثل آقای فرمان‌آرا را داریم که وقتی مخالف است واقعا در همین موضع می‌ایستد اما برخی فیلم سیاسی با متلک‌های سیاسی علیه حاکمیت می‌سازند اما همان زمان فیلم مناسبتی برای ماه محرم برای تلویزیون تولید می‌کنند. این میانه راه رفتن و دوطرفه بودن بد است. شما در فیلم «پل چوبی» یک داستان عاشقانه را در بستری از سیاست با تکه‌های سیاسی روایت کردید. من می‌گویم ما فیلم سیاسی ساختن را بد ندانیم و اگر متلک سیاسی می‌اندازیم سرمان را بالا بگیریم و بگوییم فیلم سیاسی ساخته‌ایم. فیلم «پل چوبی» شما پر از متلک، زندانی سیاسی و… است.»

کرم‌پور در واکنش به اظهارات آذرپندار درباره‌ی فیلمش گفت: «شما صرفا خوانش خود را می‌بینید و این دشمن سینمای سیاسی است. گروه شما و روشنفکران هر دو نوع یک برخورد دارید. یک نگاه ایدئولوژیک، خطی و جناحی که صرفا خوانش خود را دارد. فیلم «پل چوبی» من اصلا فیلم سیاسی نیست و یک جمله درباره‌ی تقلب در آن وجود ندارد. این برداشت شما از فیلم من است. من با همان عقایدی که برای محرم فیلم می‌سازم، با همان عقاید برای مسائل سیاسی فیلم می‌سازم. اشارات سیاسی فیلم در بستر یک روایت عاشقانه و برای شکل‌گیری این درام است. معتقدم سانسور در دو سر طیف وجود دارد و این همان چیزی است که فیلمساز از اظهارنظر دو جریان علیه خودش، می‌ترسد. فیلم من دو سال متوقف شد. حتی من جرات نمی‌کنم فیلمم را در بستر یک اتفاق سیاسی روایت کنم و بگویم آن چیزی که این میان مهم است عشق است. همه‌ی گروه‌های سیاسی باید زمینه را فراهم کنیم که همه درباره‌ی همه‌ی مسائل فیلم بسازند و در این صورت احتمال فروش خوب این فیلم‌ها وجود دارد.»

آذرپندار در پایان گفت: «برخی مضامین مثل اسیدپاشی در سینمای ایران فرصت فیلم شدن پیدا می‌کنند اما موضوعاتی مثل حادثه‌ی منا یا انفجار در دفتر نخست‌وزیری به کل کنار گذاشته می‌شوند؟»

کرم‌پور موافقت خود با آذرپندار را در این زمینه اعلام کرد و ابراز امیدواری کرد به زودی شاهد فروپاشی این جریان باشیم.

فیلم‌نت نیوز، رسانه به‌روز اخبار روز سینمای ایران و جهان را در کانال تلگرام فیلم‌نت نیوز دنبال کنید
0

دیدگاه خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *