هوشنگ گلمکانی در برنامه 35 :

جیرانی، از تو توقع ندارم روی هوا حرف بزنی/ به ما تهمت جاسوسی هم زدند+ آنونس

جیرانی، از تو توقع ندارم روی هوا حرف بزنی/ به ما تهمت جاسوسی هم زدند+ آنونس
هوشنگ گلمكانى پس از سال ها بالاخره در برنامه سى و پنج تن به گفت و گويى تصويرى داد تا براى اولين بار در مورد تمام نا گفته هاى مجله فيلم صحبت كند.

به گزارش فیلم نت نیوز، گلمکانى به عنوان سردبیر مجله فیلم این مجله را از دهه ۶٠ تا کنون سر پا نگه داشته و این براى اولین بار است که او در مورد شکل گیرى، خط فکرى و حاشیه هاى این مجله پاى یک مصاحبه تصویرى نشسته و پاسخگوى سوالات فریدون جیرانى بوده است.

بخش هایی از صحبتهای هوشنگ گلمکانی در برنامه 35 :

  • هوشنگ گلمکانی در پاسخ به این سوال که نطفه ی مجله ی فیلم چطور شکل گرفت ، گفت : من قبل از مجله فیلم هم سابقه ی مطبوعاتی داشتم، بعد از انقلاب شرایط دیگری پیش آمد، در یکی دو تا مجله کار میکردم که آنها تعطیل شدند. سال 60 در مجله ی ” طب و دارو” صفحه بندی میکردم، دوست من زنده یاد احمد کریمی یک انتشاراتی کوچک به نام روزنه کار درست کرده بود که در آن کتابی در می آوردن به نام تهران 60 و بعد از اینکه کارم در مجله ی طب و دارو تمام می شد میرفتم دفتر روزنه کار و البته فقط اونجا می نشستم و کار خاصی انجام نمیدادم و میرفتم که فقط احمد کریمی را ببینم. من در آن ایام دهه 60 احساس خلاء میکردم و فکر میکردم که چقدر خوب میشه اگر یک مجله ی سینمایی دربیاریم. همش خیالبافی میکردم و اصلا هم به این فکر نبودم که یک مجله بزرگ درست کنیم. بلکه حتی به این هم فکر میکردم که داخل منزل این مجله را دربیاریم و فقط به گونه ای باشد که دخل و خرج خودش را دربیاورد و داخلش چند تا نقد و گفتگو و …. بگذاریم. مرتب این فکرها را خطاب به احمد کریمی تکرار میکردم. من بیشتر در رویا فکر میکردم و احمد آدم واقع بینی بود و میگفت نمیشود. در نهایت بعد از چند ماه، احمد گفت اگر قرار است که یه مجله ی فیلم دربیاید باید مبتنی بر ویذئو در بیاد، چون الان ویدئو کلوپها دارن کار میکنند و فعالیت ویدیویی وجود دارد وگرنه جور دیگه ای نمیشود.من هم از فرصت استفاده کردم و گفتم باشه. به این نقطه که رسیدیم حرفهامون یک جهت عملی به خودش گرفت. بعد با عباس یاری رفتیم و لیستی از فیلمهای مجاز ویدیویی گرفتیم. از داخل این لیست 100 تا فیلم را استخراج کردم که میشد درباره شان نوشت. و بنابراین گذاشته شد که در مورد هر فیلم مشخصات، داستان، یک شرح حالی از کارگردان و مختصری در مورد خود فیلم باشد. قرار شد 50 تا از فیلمهای این لیست را من درباره شان بنویسم و 50 تا فیلم را احمد کریمی. من 50 تا مربوط به خودم را نوشتم اما احمد هیچ چیزی ننوشته بود. بنابراین 50 تا دیگری را هم خودم نوشتم و به این ترتیب هر 100 تا فیلم را خودم به تنهایی نوشتم. بعد از طریق یکی از دوستان به اسم کوروش دنبال یه جای کوچک گشتیم با بتونیم برای کار کردن مستقر بشیم. چند وقت یه جایی پیدا کردیم که دفتر متروکی بود که آقای دکتری در آن جا مطب داشت و قرار شد یکی از اتاقهایش را به ما بدهند. این دفتر در خیابان ویا بود. آنجا مستقر شدیم بالاخره شماره ی اول مجله را درآوردیم. این اتفاق در تیرماه 61 رخ داد.
  • هوشنگ گلمکانی معتقد است که آنها در انتشار مجله فیلم رویه ی غلطی داشتند. آن هم این بود که عکسی از فیلمی را به عنوان آگهی روی جلد چاپ میکردند و این در حالی بود که هیچ مطلبی در مودر آن فیلم داخل مجله وجود نداشت. گلمکانی معتقد است که این شیوه از نظر ژورنالیستی غلط است.
  • فریدون جیرانی اتهامی که در آن سالها به مجله فیلم زده میشد را به اینگونه مطرح کرد که در آن سالها گفته میشد که نقدهای مجله فیلم در مورد فیلمهای تولید فارابی نقدهای نرم تری می نوشت و در مورد فیلمهای بخش خصوصی نقدهای شدیتری صورت می گرفت. گلمکانی در مورد این موضوع گفت : اصلا چنین چیزی نیست. اولا تولد مجله فیلم با فارابی هم زمان است. اولین تولید فارابی ” تاتوره ” بود. یک نفر برود و نقد ما را نسبت به این فیلم ببیند که چگونه بود. من شاید از بعضی ها توقع نداشته باشم. اما تو فریدون. مورخ سینمای ایران هستی. من از تو انتظار ندارم که روی هوا حرف بزنی. نقد برای ما همیشه جدی ترین بخش مجله بوده. فیلمسازی هایی که همون زمان کار میکردند، آنهایی بودن که قبل از انقلاب هم کار میکردند. اونها چون با فضای مطبوعات قبل از انقلاب آموخته شده بودند، روش مجله فیلم برایشان عجیب بود. آنها میگفتند ما برای آگهی فیلممان پول دادیم به این مجله، پس چرا پنبه ی فیلم ما را زدن.جیان نقد مداوم برای سینمای ایران در قبل از انقلاب وجود نداشت. من در فیلم محبوب خودم یعنی ” تنگنا ” اکثر مطالب را جمع آوری کردم. یک مورد نقد در اپمورد این فیلم وجود ندارد. ما بنا رو بر این گذاشته بودیم که هر فیلمی که اکران میشود، آشغال یا شاهکار، نقد کنیم.
  • هوشنگ گلمکانی در مورد نقد فیلمهای نه چندان قوی در مجله فیلم گفت :ما در مجله فیلم حتی در مورد فیلمهای متوسط و گاهی زیر متوسط هم نقدهای جدی می نوشتیم و اتفاقا با سازندگان همین فیلمه بیشترین مشکلات را داشتیم و حتی کار به تحریم مجله از سوی آنها کشید. نظر ما این بود که اگر ما همین چند خط نقد جدی را هم در مورد شما ننویسیم که کسی هیچ چیز از فیلم شما یادش نمی ماند. پس ما با خودمان گفتیم که این چه کاریست که ما وقت خودمان را صرف فیلمهایی بکنیم که اصطلاحا نه به درد دنیا میخورند و نه به در آخرت و بعدشم در آخر کار دعوا کنیم. پس گفتیم بیایم این وقت و انرژی را صرف فیلمهای بهتر بکنیم.
  • گلمکانی در مورد بحث ندامتنامه ی چاپ شده در مجله فیلم هم توضیح داد و گفت : ندامت بابت صرف انرژی و وقت و صفحات مجله برای فیلمهایی که ارزش نقد ندارند و از این موضوع ابراز ندامت کرده بودیم و گفتیم از این به بعد فیلمهای مهمتر را نقد می کنیم
  • گلمکانی علت اینکه اموزه مسعود فراستی الگوی نقد در جامعه شناخته می شود را اینگونه بیان میکند : اولا اینکه او در تلویزیون نقد می کند که مخاطب میلیونی دارد. دومین علت بخاطر جو جامعه است که اصولا پرخاش رو دوست دارد. مردم پرخاشگر شدند و مدام پرخاشگرتر میشوند و وقتیکه می بینند یک نفر ریشه ی کسی را از بیخ و بن می زند، مردم خوششان می آید. البته من معتقد به تنوع دیدگاه هستم و از حضور شخصی مثل فراستی خوشحالم. چون تنوع می دهد به آراء مختلف.

علاقمندان می توانند این گفتگوی جذاب و جنجالی را از طریق سامانه فیلم نت و به صورت رایگان تماشا کنند :

فیلم‌نت نیوز، رسانه به‌روز اخبار روز سینمای ایران و جهان را در کانال تلگرام فیلم‌نت نیوز دنبال کنید
0

دیدگاه خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *