پدر کارگردان فیلم کرید عاشق شخصیت راکی است

پدر کارگردان فیلم کرید عاشق شخصیت راکی است
رایان کوگلر درباره ی علاقه مندی پدرش به شخصیت راکی و هیجانش برای اولین اکران فیلم کرید می گوید.

به گزارش فیلم نت و به نقل از بانی فیلم، برای متقاعد کردن سیلوستر استالونه اندکی زمان لازم بود تا بپذیرد که افسار مجموعه فیلم‌های 29 ساله «راکی» خودش را دست یک کارگردان 29 ساله آفریقایی-‌آمریکایی یعنی رایان کوگلر بسپارد. او وقتی برای اولین بار پیش استالونه رفت، حتی یک فیلم هم کارگردانی نکرده بود. اما کوگلر که آن موقع می‌خواست فیلم مستقل خوش‌نقد سال 2013 «ایستگاه فروت‌وِیل» را درباره یک پسر سیاه‌پوست جوان غیرمسلح بسازد که توسط یک افسر پلیس کشته شد، در نهایت استالونه را راضی کرد.

کوگلر درباره ی انگیزه اش برای ساخت فیلم “کرید” اینگونه گفت : همان موقعی که «فروت‌ویل» داشت شروع می‌شد ایده ساختن آن را داشتم. وقتی بود که پدرم مریض شد. من خیلی به پدرم نزدیک هستم و او یکی از طرفدارهای بزرگ «راکی» است. من هم به نحوی طرفداری راکی را از او به ارث بردم و آن فیلم‌ها خیلی برای من معنی دارند. آن‌ها برای من نمایانگر پدرم بودند. برای همین وقتی پدرم مریض شد و ماهیچه‌هایش داشتند تحلیل می‌رفتند و فکر می‌کردیم او را از دست می‌دهیم، من یک بحران احساسی داشتم.و از تمام این‌ها این ایده به دست آمد که اگر این اتفاق‌ها برای قهرمان پدرم می‌افتاد چه می‌شد؟ و اگر یک مرد جوان در زندگی او باشد و ما داستان رابطه آن‌ها را دنبال کنید چه می‌شود؟ من داشتم حالت‌های مرد بودن را زیر سوال می‌بردم. آیا مردانگی شما با قدرت و قابلیت شما برای حفاظت کردن از تمام چیزهایی که دوست‌شان دارید تعریف می‌شود؟ من داشتم پدرم که بهترین مردی که می‌شناختم بود را در حالی تماشا می‌کردم که تمام آن‌ چیزها را از دست می‌داد. و این حول و حوش وقتی بود که داشتم روی «فرویت‌ویل» کار می‌کردم و خیلی از آن هم به خاطر احساس گناه بود چون نمی‌توانستم آن قدر که می‌خواهم کنار پدرم باشم.

او درباره ی واکنش پدرش، وقتی برای اولین بار فیلم کرید را دید، گفت: احساساتی بود. این‌ها تنها فیلم‌هایی هستند که می‌بینم پدرم موقع تماشا کردن‌شان گریه می‌کند و خیلی از من و او در فیلم هست. مثلا وقتی پدرم مریض بود او نمی‌توانست راحت راه برود اما غرورش نمی‌گذاشت از عصا استفاده کند. می‌گفت من و برادرهای کوچکترم جلویش راه برویم و او دستش را روی شانه ما می‌گذاشت و به ما تکیه می‌‌کرد. برای همین در خیلی از صحنه‌ها که راکی از شیمی‌درمانی بیرون می‌آید، با آدونیس همینطور راه می‌رود. وقتی آن صحنه را با پدرم و برادرانم و خانواده‌ام تماشا کردیم خیلی احساساتی بود.

فیلم‌نت نیوز، رسانه به‌روز اخبار روز سینمای ایران و جهان را در کانال تلگرام فیلم‌نت نیوز دنبال کنید
0

دیدگاه خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *