سهیل موفق، کارگردان فیلم «شکلاتی» از فیلمسازی در ژانر کودک و نوجوان می‌گوید

سهیل موفق: عدم برگزاری جشنواره به ژانر کودک ضربه می‌زند

سهیل موفق: عدم برگزاری جشنواره به ژانر کودک ضربه می‌زند
سهیل موفق کارگردان جوانی است که نخستین فیلم بلند سینمایی خود با عنوان «شکلاتی» را در ژانر کودک ساخته و امسال در سی‌امین جشنواره فیلم‌های کودک و نوجوان که از 9 تا 15 تیرماه به دبیری علیرضا رضاداد در اصفهان برگزار می‌شود، حضور دارد. با او که انگیزه بسیاری برای فعالیت در این ژانر دارد به گفت‌وگو نشستیم.

آقای موفق شما اولین فیلم بلند سینمایی خود را در ژانر کودک ساخته‌اید، در ابتدا کمی درباره فیلم «شکلاتی» بگویید.

فیلم‌نامه شکلاتی را حدود سه سال پیش دو نفر از دوستان نویسنده‌ام، حمزه صالحی و کریم خودسیانی که در چند سریال و فیلم تلویزیونی مرا همراهی کرده بودند، نوشتند، وقتی فیلمنامه را خواندم تصمیم به ساخت آن گرفتم. البته ٣ انگیزه خوب هم برای اینکار داشتم اول اینکه خودم در سال ١٣٧٢ با بازیگری در کارهای کودک کار هنری‌ام را شروع کرده بودم و در ادامه اوایل دهه هشتاد اولین کار تهیه‌کنندگی و کارگردانی مستقلم در تلویزیون را با کار کودک تجربه کردم، بنابراین خواستم با ساخت اولین فیلمم در این ژانر ادای دینی کرده باشم و سومین انگیزه‌ام دخترم جانا و بچه‌های همسن او بودند که می‌بایست سهمی از سبد اکران برایشان تدارک دید. پس از آن در همان زمان فیلم‌نامه را به جشنواره فیلم‌های کودکان و نوجوانان اصفهان فرستادیم که به عنوان یکی از بیست فیلم‌نامه برتر بخش فیلمنامه جشنواره انتخاب شد که باعث مصمم‌تر شدنم برای ساخت فیلم سینمایی «شکلاتی» شد. در نهایت فیلمبرداری «شکلاتی» را شهریور پارسال آغاز کردیم و اواخر مهر به اتمام رسید.

فعالیت در سینمای کودک خیلی کم است. به نظر شما دلیل اینکه کسی در سینمای کودک کار نمی‌کند چیست؟

دلایل واضحی دارد. اولین دلیل این است که فیلم در اکران حمایت نمی‌شود و تمام عوامل تولید از کارگردان تا بازیگران و عوامل فنی احساس سرخوردگی می‌کنند، از کارشان پشیمان می‌شوند و فکر می‌کنند کاش این هزینه زمانی و ریالی را به کار دیگری اختصاص می‌دادیم تا حمایت و دیده شود؛ دلیل اصلی این مشکل نابسامانی اکران کارهای ژانر کودک و نوجوان است. ضمن اینکه بعضی اوقات برخی از مسئولین کارهای سینمای کودک را جدی نمی‌گیرند و هر کسی را وارد این عرصه می‌کنند، در حالی که ژانر کودک یکی از مهم‌ترین ژانرهای سینمای ماست، در سال‌های دور یکی از بهترین تولیدکنندگان آثار کودک بودیم و بهترین‌های ما در این عرصه فعالیت کرده‌اند.

در واقع فیلم‌سازهای مطرح ما الان وارد فضای سینمای کودک‌ نمی‌شوند در صورتی که قبلا اینگونه نبود. عباس کیارستمی، مجید مجیدی و خیلی از فیلم‌سازهای درجه یک ما در ژانر کودک کار کرده‌اند.

البته ژانری که آقای کیارستمی و آقای مجیدی می‌ساختند به ژانر «درباره ی کودک» نزدیک‌تر بود. اگر ما فیلم‌های مناسب کودک را برای کودک و نه درباره کودک و فیلم‌های مناسب نوجوان را برای نوجوان بسازیم مخاطب بیشتری خواهیم داشت و این ژانر را می‌شود زنده نگه داشت. در گذشته فیلم‌های بسیار موفقی مثل سفر جادویی، پاتال و آرزوهای کوچک، گلنار و خیلی فیلم‌‌هایی از این دست داشته‌ایم که ما در بچگی با آنها زندگی‌ کرده‌ایم و همگی در ژانر کودک و خانواده ساخته می‌شدند و دلیل موفقیتشان هم به عقیده من این بوده که کودکان در کنار خانواده‌هایشان از تماشای فیلم‌ها لذت می‌بردند.

برخی از این فیلم‌ها را بچه‌های این دوره هم دوست دارند، یعنی علیرغم اینکه متعلق به دهه ۶۰ یا ٧٠ است اما‌‌ به راحتی مورد توجه کودک امروز می‌گیرد.

البته باید این را اضافه کنم که تفاوت‌هایی زیادی بین کودک و‌ نوجوان امروز و‌ دیروز هست که من این تفاوت‌ها را در فیلم خودم لحاظ کردم. من در سکانس‌هایی از فیلم «شکلاتی» که دچار تردید می‌شدم، از بچه‌هایی که بازیگر فیلم بودند هم کمک و از دیدگاه آن‌ها وام می‌گرفتم و فیلم را بر این اساس پیش می‌بردم، زیرا این فیلم را برای خودم نمی‌سازم و هر چقدر هم کودک درون من بیدار و حاضر باشد، بچه‌ها در بین خودشان بازی‌ها و علائق دیگری دارند. من با توجه به صحبت‌هایی که با آنها می‌کردم، برایشان چالش درست می‌کردم و از این چالش‌ها برای فیلم‌مان بهره‌برداری می‌کردم.

فکر می‌کنید جشنواره کودک چقدر در رشد سینمای کودک و موفقیت آن در تولید و اکران تاثیر دارد؟

تشویق‌ها و تقدیرهایی که در جشنواره به خصوص جشنواره فیلم‌های کودک و نوجوان برای فیلم‌های خوب اتفاق می‌افتد، باعث می‌شود کسانی که برای کودک و‌ نوجوان فیلم ساخته‌اند به این راه ادامه دهند. وقتی من به عنوان یک فیلمساز می‌‌بینم مخاطب فیلمم را دوست دارد و در نتیجه جشنواره هم به آن توجه لازم را می‌کند، راهم مشخص می‌شود.

به نظر من برنده اصلی در جشنواره فیلم‌های کودکان و نوجوانان اصفهان فیلم‌هایی هستند که با وجود داشتن محتوای مناسب و در شان خانواده ایرانی، حال بچه‌ها و خانواده‌هایشان از دیدن آنها خوب می‌شود و آنها را خوشحال می‌کنند.

اگر یک فیلم‌ساز که فیلم‌ کودک‌ می‌سازد و از سمت مخاطب مورد استقبال قرار می‌گیرد، در جشنواره نادیده گرفته ‌شود، این نادیده گرفته شدن باعث به وجود آمدن تناقض برای فیلمساز می‌شود، اما اگر تشویق شده و به او دلگرمی داده شود، باعث می‌شود در این‌‌ ژانر بماند و فیلم‌های بیشتر و بهتری بسازد.

یعنی فکر می‌کنید برگزار نشدن جشنواره باعث می‌شود ضربه محکمی به سینمای کودک‌ وارد شود؟ یعنی ممکن است همین فیلم‌سازهای اندکی که الان در این ژانر فعالیت می‌کنند هم بی‌انگیزه شوند؟

بله صددرصد همینطور است. نمی‌دانم ساز و کار سینمای کودک در آن سال‌های اوج به چه صورت بوده اما در حال حاضر سینمای کودک‌ ما یک پیکر نیمه جان دارد که برای احیا و رونق آن و برای اینکه بتواند مسیر درست را طی کند، باید این جشنواره را هر چه پرشورتر برگزار کنیم.

اهمیت به این جشنواره و برگزاری پرشور آن موجب رونق سینمای کودک و نوجوان می‌شود و این رونق بعدا در اکران هم‌‌ نمود خواهد داشت و موجب می‌شود در سبد اکران همیشه یک فیلم کودک‌ خوب وجود داشته باشد. حمایت همه جانبه از تولید و مخصوصاً اکران فیلم‌های ژانر کودک و خانواده می‌تواند بار دیگر به رونق این ژانر در سینما کمک کند و موثر واقع شود.

فیلم‌نت نیوز، رسانه به‌روز اخبار روز سینمای ایران و جهان را در کانال تلگرام فیلم‌نت نیوز دنبال کنید
0

دیدگاه خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *