مریم قربانی‌نیا، خبرنگار

«ماجان» فیلمی که مخاطب را با خود همراه می‌کند

«ماجان» فیلمی که مخاطب را با خود همراه می‌کند
فیلم «ماجان» اثری ارزشمند و مبتنی بر احساسات مادرانه و انسانیت است. تمامی آدم‌های قصه «ماجان» به غیر مولود نه سیاه هستند و نه سفید. هاشم، همسر ماجان هرچند مردی تلخ، زورگو و فاقد ابعاد انسانی به نظر می‌رسد اما در درون خود رگه‌هایی از انساسنیت و احساس پدرانه دارد که به واسطه روحیات و شغلش ناخواسته آن را پنهان می‌کند، همچنین فرشید و شهناز نیز با وجود حسن نیت و کمک‌هایی که به ماجان می‌کنند، در پس این مهربانی و همراهی نشانه‌هایی از منفعت طلبی دارند و همین خاکستری بودن آدم‌ها آنها را باورپذیرتر می‌کند.

ماجان نخستین فیلم رحمان سیفی آزاد به تهیه کنندگی محمدمهدی عسگرپور است که امسال در جشنواره فیلم فجر حضور دارد.

ماجان روایتگر زندگی یک زن است. زنی که علی‌رغم بیش از زن بودن مادر است. مادری که علاوه بر رسیدگی به نیازهای روحی دختر کوچک و پسر نوجوانش مسئولیت مادری فرزندی معلول را هم بر عهده دارد.

فرزند معلولی که پدر از سر استیصال و ترس از حرف و قضاوت مردم او را نمی خواهد و ماجان برای نگه داشتن فرزندش به تنهایی در مقابل همه می ایستد تا جایی که تن به ازدواج مجدد همسر و از دست دادن دو فرزند دیگرش نیز می دهد.

او در تنگنای انتخاب میان همسر و دو فرزند دیگر و کودک ناتوان و معلول سخت در فشار است اما در نهایت نمی تواند زندگی خودش را بر فرزند ناتوانش ترجیح دهد.

ماجان زنی است که برای سرپا نگه داشتن زندگی‌اش دست به هر کاری می زند از فروش مربای خانگی تا ایستادن در مقابل تهمت ها و فشارها و دادخواست طلاق و پذیرفتن زنی دیگر در زندگی اش.

مهتاب کرامتی که غالبا او را در نقش‌هایی دیده‌ایم که ابعاد احساسی زیادی ندارد، با ایفای نقش مولود در فیلم ماجان بار دیگر توانایی‌های خود را به نمایش گذاشته است. او در لحظه های سخت تصمیم گیری و مواجهه با مشکلات به خوبی از پس نقش برآمده است.

ارتباط حسی و تنگاتنگ مهتاب کرامتی با کاراکتر احسان که کودکی عقب‌مانده و ناتوان است به قدری واقعی بود که مخاطب را نیز با خود همراه می کرد. این ارتباط که تنها از طریق نگاه‌های بین مادر و فرزند و گاهی لبخندهای احسان شکل می‌گرفت بسیار تاثیرگذار بود تا جایی که مخاطب را به این واکش وامی‌دارد که آرزو کند کاش مولود زندگی زناشویی و دو فرزند سالمش را به کودک ناتوانش ترجیح ندهد و به هر قیمت که شده احسان را نزد خود نگاه دارد.

در سکانسی که مولود از سر ناچاری احسان را به آسایشگاه می‌برد گویی قلب خود و تماشاگر را در آسایشگاه جا می‌گذارد و وقتی او را در تاکسی در حالی که احسان را در زیر چادر خود پنهان کرده و به سوی خانه بازمی‌گردد می‌بینیم، می‌توانیم نفس راحتی بکشیم که مادر احساس و انسانیتش را به واسطه حفظ و بقای زندگی زیر پا نگذاشته است.

و بیش از همه بازی بی نظیر عرفان برزین بازیگر ۹ ساله که در نقش کودکی معلول و عقب مانده ظاهر شده است؛ به چشم می آید، به گونه‌ای که مخاطب باور می کند او کودکی است با معلولیت های جسمی و ناتوان.

برزین پیش از این نیز نقش های خوبی و قدرتمندی را در فیلم ها و سریال های تلویزیونی بازی کرده است اما ایفای نقش یک کودک معلول کاری است قابل تقدیر.

پایان‌بندی پر استرس و پرهیجان فیلم بسیار قدرتمند و درست طراحی شده اما تنها ضعف آن در زاویه فیلمبرداری از پدر در حالی که جسد کودکش را روی ساحل در مقابل گود گذاشته و روی زمین زانو زده است در حالی که احسان را با رنگی کبود می بینیم هر چند درد و رنج و افسوسی را برای مخاطب در پی دارد، سکانس پایانی رنگ خدا را تداعی می‌کند.

فیلم ماجان علی رغم اینکه مورد بی مهری هیات انتخاب واقع شده و در بخش مساقه جشنواره امسال حضور ندارد، اثری ارزشمند، پراحساس و دارای چارچوب‌ها و اوج و فرود درستی است که از آغاز تا پایان مخاطب را با خود همراه می‌کند و پیش‌بینی می‌شود اکران موفقی داشته و مورد توجه عموم مردم نیز قرار گیرد.

مریم قربانی نیا

فیلم‌نت نیوز، رسانه به‌روز اخبار روز سینمای ایران و جهان را در کانال تلگرام فیلم‌نت نیوز دنبال کنید
0

دیدگاه خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *