بازیگر «زیر درختان زیتون» برای کارگردانش نوشت

رویای ناتمام عباس کیارستمی و محمدعلی کشاورز

رویای ناتمام عباس کیارستمی و محمدعلی کشاورز
محمدعلی کشاورز در سالروز درگذشت عباس کیارستمی یادداشتی در صفحه‌ی شخصی‌اش نوشت.

در بخشی از نوشته‌ی محمدعلی کشاورز آمده است: «عباس کیارستمی با فیلم خانه‌ی دوست کجاست؟ آن روی سکه‌ی ایران را به جهانیان نشان داد و ثابت کرد که ایران و ایرانی نه تنها سر جنگ با هیچ کشوری ندارد بلکه در رگ و جانش عشق جاری است.»

سال۱۳۴۹، کانون پرورش فکری کودکان

حوالی ظهر بود که مردی با عینک تیره وارد شد. نگاهمان به هم گره خورد. وقتی پای احوال پرسی‌ها به میان آمد و چرخی در دنیای روزمرگی زدیم و از جهان فیلم‌سازی صحبت کردیم آنجا بود که فهمیدم پشت آن عینک تیره او چه نگاه روشن و شفافی به دنیا دارد.

از آن ملاقات شانزده سال گذشت و در ذهن من تنها خاطره‌ای که از او در ذهنم ماند، مردی با عینکی تیره و نگاهی روشن بود. سال ۱۳۶۵ دوست مشترکی باعث شد که ما دوباره همدیگر را ملاقات کنیم. طولی نکشید ملاقات کوتاه آن شب‌مان به یک معاشرت عمیق بدل شد ما حرف‌های زیادی برای گفتن داشتیم از سینما گرفته تا نقاشی و عکاسی.

او به واسطه تسلطش به هنر نقاشی و عکاسی قاب را به خوبی می‌شناخت و می‌توانست تصاویر زیبا و بدیعی را در کارهایش ثبت کند.

در روزگاری که ایران زیر گلوله بود و قلب ما از جنگ به درد آمده بود و تصاویری که از رسانه‌های بیگانه از ایران به دنیا مخابره می‌کردند سرشار از سیاه‌نمایی بود، عباس کیارستمی با فیلم خانه‌ی دوست کجاست؟ آن روی سکه‌ی ایران را به جهانیان نشان داد و ثابت کرد که ایران و ایرانی نه تنها سر جنگ با هیچ کشوری ندارد بلکه در رگ و جانش عشق جاری است. این فیلم همانند یک کشتی طوفان خورده اما با صلابت یک تنه سینمای ایران را در دریای نامتلاطم سینمای جهان با اقتدار به ساحل رساند و ورق را به سمت ما بازگرداند. به گونه‌ای که از آن پس اکران فیلم‌های ایرانی در جشنواره‌های جهانی باعث افتخار و اعتبار بود.

سال ۱۳۷۳ بود که عباس برای من از ساخت فیلم زیر درختان زیتون حرف زد، او می‌خواست در نقش خودش در آن فیلم ظاهر شوم. آن شب تا صبح در منزل دوست مشترک‌مان که زمینه‌ی دوستی ما را فراهم کرده بود با هم در مورد فیلم رویاپردازی کردیم و چندی بعد شرایطی فراهم شد که این رویا را جلوی دوربین ببریم و بعدتر آن را به دنیا صادر کنیم. فیلم در فستیوال‌های جهانی با استقبال کم نظیری مواجهه گشت و عباس را یک قدم بیشتر به آن چه در ذهن پیرامون فیلم‌سازی بین‌المللی داشت نزدیک کرد.

هر چقدر کیارستمی بیشتر اوج می‌گرفت تواضع در او بیشتر می‌شد. نگاه ساده‌ی توام با زیبایی او به جهان از او یک چهره‌ی متفاوت ساخته بود.

بعد از آن فیلم وقتی با هم گپ می‌زدیم می‌گفت دوست دارم فیلمی بسازم که تو در آن نقش وکیلی را بازی کنی که آلزایمر گرفته است. داشتیم با هم رویا می‌بافتیم اما این بار رویاهای‌مان نیمه کاره ماند.

متاسفم که ما قدر این گنج سینمای ایران را ندانستیم و او را از دست دادیم.

فیلم‌نت نیوز، رسانه به‌روز اخبار روز سینمای ایران و جهان را در کانال تلگرام فیلم‌نت نیوز دنبال کنید
0

دیدگاه خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *